5 sonuçlar
Arama Sonuçları
Listeleniyor 1 - 5 / 5
Yayın The repeat municipal elections of Istanbul, 2019: a new beginning for Istanbul and democracy in Turkey(Işık University Press, 2020-12-10) Celep, ÖdülThe Istanbul repeat elections held on June 23, 2019 re-solidified the electoral defeat of the Justice and Development Party (AKP) in a major election. Earlier, the March 31, 2019 municipal election had already resulted surprisingly with the AKP’s loss of major provinces and metropolitan municipalities, Istanbul and Ankara in particular, to the main opposition Republican People’s Party (CHP) and its party-allies of the Nation Alliance. The CHP’s candidate Ekrem İmamoğlu won even more decisively this time, with more than 54% of Istanbul’s voters. These wins in the municipal and repeat-Istanbul elections provide an opportunity for a new democratic onset in Turkish politics. The CHP-led municipalities of Turkey in general, and the Istanbul municipality by İmamoğlu in particular, have the potential to become the driving force of a new wave of democratization in Turkey. This policy paper aims to lay out clearly some steps to be taken for that direction.Yayın Kılıçdaroğlu’s CHP: What Lies Ahead?(SETA, 2010-07) Celep, ÖdülThe unexpected switch of the CHP’s leadership from Deniz Baykal to Kemal Kılıçdaroğlu led to a series of debates about the party’s political future and its new place in the party system of Turkey. Most of the debates have focused on what exactly changed and what remained the same as a result of this switch. Kılıçdaroğlu’s speeches revealed signs for new directions in CHP’s discourse indeed, as they included novel issues such as intra-party democracy and empowering the party’s women and youth branches. The purpose of this policy brief is to propose ideas to the CHP as a social democratic party, so it can be a serious political alternative to the conservative AK Party. The CHP’s major target should be democratization to be achieved at two different levels: (a) institutional and (b) ideological. Institutional democratization requires establishing intra-party democracy, decentralization of power, as well as bringing ideological heterogeneity and political debates back to the party. Ideological democratization is about bringing ‘the left’ back to Turkish politics by embracing a progressive and social democratic discourse. This entails moving leftwards, a de-emphasis of nationalism and the adoption of a more egalitarian, less elitist, more libertarian, and more multiculturalist world vision.Yayın Ulusaldan Küresele: Popülizm, Demokrasi, Güvenlik Konferansı(Işık Üniversitesi Yayınları, 2021-02-04) Akçay, Özlem; Akkaya, Ali; Celep, Ödül; Çağlar, Mehmet Turan; Doğan, Mustafa Görkem; Erçetin, Tuğçe; Erdoğan, Emre; Gürcan, Efe Can; Gedik, Ahmet; Göcen, Ceren Ece; Özyiğit, Suat Eren; Karaömerlioğlu, Mehmet Asım; Özer, Ferda; Sütçüoğlu, Bilgen; Ülker, Erol; Demiralp Yılankaya, Seda; Balta, Evren; Esen, Berk; Özal, Emine; Ecevit, Yüksel Alper; Özdemir, Veli; Karakaya Polat, Rabia; Lowndes, Vivien; Ilgıt, Aslı; Sırmalı, Gökhan; Sokullu, Ebru Canan; Şenol, Selin Karana; Toksöz, Itır; Tuğtan, Mehmet Ali; Kurt, Merve; Kayhan Pusane, Özlem; Celep, ÖdülÖngörülmesi giderek güçleşen, sarsıntılı ve savrulmalı zamanlardan geçiyoruz. İkinci Dünya Savaşı ve Soğuk Savaş ortak deneyimleri sonrasında 1950’lerden ve 1990’lardan itibaren demokratik sistemlerin peş peşe dalgalarla meşrulaşacağı, yaygınlaşacağı ve güçleneceği öngörüsü hakimdi. Ancak son yıllarda yaşanan bazı gelişmelerle demokrasilerin geleceği tekrar sorgulanmaya başladı. Gerek 11 Eylül ile başlayan ve IŞİD ile devam eden ve şiddet içeren İslamcı radikalizm, gerek Batı demokrasilerinde popülist radikal sağ hareketlerin ve beyaz ırkçı grupların yükselişi ve iktidara gelişi, bir yandan güvenlik-özgürlük ikileminin demokrasi dengesini bozdu, bir yandan da hem demokratik sistemlerin hem dünya barışının geleceğini bizi tekrar sorgular, sorgulatır hale getirdi. Demokrasileri bildiğimizi zannediyoruz, ama demokrasiler ile ilgili daha öğrenmemiz gereken çok şey var. Demokrasi kaderimiz de geleceğimiz de olmak zorunda değil belki de. Ya da belki yanlış yerden soru sormaya başlıyoruz, belki demokrasi yerine yeni bir referansa ihtiyacımız var. Aslında demokrasileri çantada keklik görmeyip, sabırla büyütüp yeşertmek, geliştirmek, korumak, ileri safhalara taşımak ve bizden sonraki nesillere aktarmak bir sorumluluk, ve bu sorumluluk bizlere ait. Popülizm, demokrasi, güvenlik kavramlarının her biri bugün sıkça ve yaygın olarak kullandığımız kavramlar olarak gündelik sohbetlerimizin içine kadar girmiş durumda. Bu yaygın kullanımlarına rağmen her bir kavram, üzerine düşünmeye, tartışmaya ve değerlendirmeye tekrar tekrar olanak verecek derinlikte. Her bir tartışma bir diğerini açarken, farklı gibi görünen bu kavramların birbirleriyle kesiştikleri zeminler bulmak mümkün. Popülist liderlerin politikaları bütün siyaset yapma biçimlerini kendine çeken ya da kendinden uzaklaştıran eksenler yaratarak her ikisini de aynı anda besleyebiliyor. Popülist politikaya angaje olan liderler ve grupların yanında bu politikaya karşı mücadele eden kişiler ve kitleler de yok değil, ancak kimi zaman bu kitleler eleştirdiği bu siyaset biçiminin kurucu öznesi haline de gelebiliyor. Bunun karşısında tabandan gelen demokratikleşme talepleri ve popülist siyasetle beraber kurumsallaşan diğer politika yapma biçimleri, demokrasi anlayışımızı farklı yönlere çekebiliyor. Bu demokratikleşme talepleri kimi zaman olumlu karşılıklar alsa da, kimi zaman devletlerin güvenlik politikaları ile etkisizleştirilmeye ve bastırılmaya çalışılıyor. Güvenlik politikalarının alanı günümüz teknolojisi sebebiyle o kadar genişledi ki, bu politikanın nesnesi haline gelmemiş varlık ve alan bulmak neredeyse mümkün değil. Ulusaldan Küresele: Popülizm, Demokrasi, Güvenlik konferansımız bu alanların kendine özgülüklerini göz önünde bulundururken, aralarındaki kesişimleri de ortaya koyan pek çok değerli sunuma ev sahipliği yaptı. Konferansın düzenlenmesinde emeği geçen herkese, ve bu bildiri kitabında tam metinleri ve özetleri bulunan bütün katılımcılarımıza çok teşekkür ederiz.Yayın The Politics of David Cronenberg’s Cinema of Body Horror(İstanbul Gedik Üniversitesi, 2024-12-30) Celep, ÖdülThe genre of horror film was invented with the production of Dracula (1931). Since then, a large number of horror films have been made. Even though horror has often been considered an inferior film genre, the 20th Century witnessed several filmmakers, directors and films that have contributed to the elevation of the horror film genre. The scope of horror films has extended, and the types of horror have diversified over time, especially during the 1970s and 1980s. Body horror is a peculiar sub-genre of horror film genre. Though its history is not too long, a significant number of body horror films have been made, known as cult classics today with their cult followers. David Cronenberg is one of the most influential and critically acclaimed body horror filmmakers and directors of the 20th Century. He started his career producing in the 1970s with urban panic films like Shivers (1975) and Rabid (1977). Over time, Cronenberg made a significant number of body horror films that influenced audiences worldwide and generations who grew up with these films. This research presents an overview of Cronenberg’s films within the larger context of the politics of his body horror cinema. In doing so, the research closely focuses on three Cronenberg films in particular: Videodrome (1983), The Fly (1986) and Crash (1996).Yayın 2001 vs. Solaris: A futuristic and filmographic tit-for-tat during the Cold War Space Race(Işık Üniversitesi Yayınları, 2024-10-31) Celep, ÖdülThe Cold War ideological conflict and its bipolar reflections between Capitalist and Communist blocs were reflected in both macro politics rhetoric and everyday popular culture in the world, including those of the US and the former Soviet Union. In particular, the Cold War between the two superpowers also included a critical Space Race for exploring and discovering the rest of space for humanity. This space race was reflected in no artwork better than cinema and films. Both Stanley Kubrick and Andrei Tarkovsky were prominent and independent film directors of their times. Yet, neither represented the bloc they belonged because of their independence in filmmaking. After Kubrick released 2001: A Space Odyssey (1968), the film changed the way the wider audiences perceived the science fiction genre. Four years later, Russian film director Andrei Tarkovsky released Solaris (1972) as a ‘reply in kind’ to 2001. Since then, the two films, both seen as masterworks today, were often comparatively examined within the wider context of their political times. The purpose of this research is to shed light on this wider context of the two films and two directors as two masterminds of filmmaking.
